Protesilaos Stavrou
Philosopher. Polymath.

Της μάνας σου

Είχαμε να παίξουμε ένα φιλικό, αλλά η μισή ομάδα έλειπε. Έβρεχε και γενικά ο σκοπός ήταν απλά να κάνουμε προπόνηση με άλλους παίκτες.

Οι αντίπαλοι ήρθαν από το χωριό. Δεν ήξεραν πως θα χαλάσει ο καιρός και κατέβασαν την καλύτερη ομάδα τους. Εμείς ήμασταν έφηβοι. Αυτοί ήταν όλοι ενήλικες. Κάτι μαντράχαλοι.

Ξεκινάμε το ματσάκι λοιπόν. Επιθετικός μας ο μικρός Γιώργος, γιός του προπονητή. Από πίσω του για «δεκάρι» μοναδική μας επιλογή ήταν ο Ζώης, ο οποίος ήταν τσαπί τελείως…

Που να βρει ευκαιρία ο καημένος ο Γιωργάκης. Είχε δύο σκληροτράχηλους αμυντικούς πάνω του—ο Ντακούρ και ο Σέργιος—που δε του έδιναν ούτε βήμα προτού τον εκτοπίσουν. Ενώ ο Ντάϊκος με τον Γελάτσουρα και τον Σκάρπο που έπαιζαν μπροστά τους σε «κλάδευαν» μόλις ακουμπούσες μπάλα.

Χάσαμε 5-0…

Πάμε στα αποδυτήρια. Νεκρική σιγή. Αρχίζει μετά από λίγο να μιλάει ο κόουτς:

— Έ εντάξει τι περιμένεις; Αφού έχουμε το μαλακισμένο εκεί μπροστά!

Ετοιμόλογος ο Γιώργος:

— Πως θα κερδίσουμε με μαλάκα προπονητή;

— Λες μαλάκα τον πατέρα σου ρε; Τον Χριστό της μάνας σου!

Απάντα ο Γιωργάκης μιξοκλαίγοντας:

— Όλο, όλο… Όλο για τη μάνα μου λες.

— Έ τι θες να λέω; Για τον μαλάκα τον πατέρα σου;

— Ναι.

— Τι είπες ρε; Τώρα, τώρα, τώρα…

Μπερδεύει τα χέρια με τα μακρυά μαλλιά ενώ ψάχνει τα τσιγάρα.

— Κάτσε να σου κάψω το μάτι με το τσιγάρο!

Δεν ανάψανε τα αίματα. Απλά ήταν το γνωστό τους σκηνικό. Ούτε γραμμένα να τα είχαν!

Για την ιστορία, ο κόουτς πραγματικά πίστευε πως είχε κάνει παγκόσμια πρωτοτυπία με το σύστημα των δύο αμυντικών χαφ (4-2-3-1 double pivot) τότε που έβαλε «τον Πρωντοσίλαο με τον Ζώη στο κέντρο, σαν κόφτες που φτιάχνουν και παιχνίδι». Ενώ ο Γιωργάκης που νόμιζε πως είχε το στυλ του Τιερί Ανρί δεν έβαλε ούτε ένα γκολ σε επίσημους αγώνες εκείνη τη χρονιά…